Ondoorzichtige loonadministratie volgens werknemer, toch geen billijke vergoeding

In dit artikel:

Een psycholoog die op 1 mei 2025 bij een werkgever in dienst trad met een leer- en arbeidsovereenkomst, heeft met succes ontbinding van haar arbeidsovereenkomst gevraagd. De arbeidsrelatie was vastgelopen door een langdurige discussie over haar salaris en de loonadministratie. De overeenkomst bevatte een min-maxregeling van vier tot 28 uur per week en viel onder de cao GGZ.

De werknemer stelde dat zij feitelijk hetzelfde werk deed als vaste medewerkers, maar door de gekozen constructie onzeker werd beloond. Volgens haar moesten ook de uren worden betaald waarin zij verplicht beschikbaar was, maar niet was ingeroosterd. Ook verweet zij de werkgever aanvankelijke fouten in de loonberekening en een gebrek aan duidelijkheid.

De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 september 2026, met inachtneming van een opzegtermijn van één maand. Volgens de rechter was de arbeidsverhouding door de vastgelopen loondiscussie zodanig verstoord dat voortzetting niet redelijk was. De werkgever verzette zich niet tegen de ontbinding.

Een billijke vergoeding wordt echter afgewezen. Bij een min-maxcontract worden in beginsel alleen gewerkte uren betaald; het feit dat de werknemer onder supervisie hetzelfde werk deed als vaste collega’s geeft geen recht op betaling van niet-ingeroosterde beschikbaarheidsuren. De werkgever heeft loon over kort voor aanvang geannuleerde afspraken wel betaald. Eerdere fouten zijn volgens de rechter bovendien hersteld via herberekeningen en nabetalingen.

Hoewel de correcties te lang op zich lieten wachten en de werkgever beter had moeten reageren, is geen sprake van ernstig verwijtbaar handelen. De constructie was nieuw en de juridische gevolgen waren niet direct duidelijk. Omdat de verstoring ook niet aan de werknemer te wijten is, heeft zij wel recht op de wettelijke transitievergoeding.