Recht op transitievergoeding en gefixeerde schadevergoeding, niet op billijke vergoeding

In dit artikel:

Een werknemer die op staande voet was ontslagen, heeft bij de kantonrechter alsnog grotendeels gelijk gekregen. De rechter oordeelt dat het ontslag onterecht was en kent hem daarom een transitievergoeding van € 2.976,04 bruto toe en een gefixeerde schadevergoeding van € 4.565,70 bruto. De werkgever moet daarbij uitgaan van het vaste maandloon van € 3.100 bruto, aangevuld met 8% vakantiegeld en een gemiddelde bonus van € 256,50 per maand. Het eerder besproken mobiliteitsbudget telt niet mee, omdat dat volgens de rechter meer lijkt op een reiskostenvergoeding dan op loon.

De zaak draaide mede om de vraag hoe de bonus moest worden berekend. De werkgever vond dat alleen losse bonusbetalingen meetelden of dat over een kortere periode moest worden gerekend, maar de kantonrechter volgde dat niet. Omdat de bonus maandelijks werd uitgekeerd op basis van prestaties, moest juist worden gekeken naar de hele dienstverbandperiode van 18 maanden. De loonstroken van januari en november 2024 werden daarbij als uitgangspunt genomen, omdat de werknemer daar niet meer op had gereageerd.

Toch krijgt de werknemer niet alles wat hij vroeg. Zijn verzoek om een billijke vergoeding van € 25.000 bruto wordt afgewezen. Hoewel de werkgever ernstig verwijtbaar handelde door het ontslag op staande voet en een eerdere loonstop, vond de rechter dat de werknemer zelf ook bijdroeg aan het conflict. Zo werkte hij volgens de kantonrechter niet altijd mee in het re-integratietraject, vroeg hij geen toestemming voor een taakstraf in april 2025 en deelde hij informatie over de arbeidsrelatie via ChatGPT. Bovendien liep zijn inkomensschade beperkt op, omdat zijn tijdelijke contract op 1 augustus 2025 sowieso zou eindigen en hij inmiddels een nieuwe baan had met ongeveer hetzelfde of iets hoger loon.