Terecht ontslag op staande voet voor onjuiste km-declaraties en onkostendeclaraties via AI

In dit artikel:

De kantonrechter heeft het ontslag op staande voet van een werknemer rechtsgeldig verklaard. De werknemer had gedurende langere tijd kilometervergoedingen aangevraagd vanaf een adres in plaats 2, terwijl hij daar niet daadwerkelijk woonde. Uit onderzoek en de BRP bleek dat zijn feitelijke woonadres in plaats 1 was. De werknemer had bovendien kilometers gedeclareerd op momenten waarop hij met een collega meerreed, niet werkte of vanwege ziekte naar een ziekenhuis ging. Omdat de werkgever alleen daadwerkelijk gereden kilometers vergoedde, waren deze declaraties volgens de rechter niet toegestaan. Dat de regels over meerijden niet expliciet schriftelijk waren vastgelegd, maakte dit niet anders.

Daarnaast erkende de werknemer dat hij meerdere onkostendeclaraties met AI had bewerkt. Hij paste onder meer bedragen op dinerbonnen aan om onder het maximale bedrag per persoon te blijven en reconstrueerde kassabonnen. Zijn beroep op een gebrekkig declaratiesysteem wees de kantonrechter af. De werknemer had niet concreet aangetoond dat het systeem structureel disfunctioneerde en had als medewerker met verantwoordelijkheid voor de beveiliging van systemen en data juist moeten melden dat er problemen waren. Het eigenhandig aanpassen of fabriceren van declaraties was daarom ernstig verwijtbaar, ook wanneer sommige onderliggende kosten wel waren gemaakt.

Volgens de rechter vormde het structureel indienen van onterechte reiskostendeclaraties een dringende reden voor ontslag. De werknemer had geld ontvangen waarop hij geen recht had en het vertrouwen van de werkgever geschonden. Zijn persoonlijke omstandigheden, waaronder arbeidsongeschiktheid en bij de werkgever bekende stoornissen, veranderden dat oordeel niet, omdat niet was aangetoond dat die omstandigheden rechtstreeks tot het declaratiegedrag hadden geleid. De werknemer krijgt daarom geen transitievergoeding.

Ook zijn overige financiële verzoeken werden grotendeels afgewezen. De werkgever had volgens de eindafrekening al €3.064,02 bruto aan niet-opgenomen vakantie-uren en de vakantietoeslag betaald. Voor aanvullend loon over 1 tot en met 18 maart 2026 moest de werknemer zich, vanwege een no-riskpolis en een UWV-uitkering van €3.185, tot het UWV wenden.

Wel kreeg de werknemer op één punt gelijk. De werkgever had €1.761 op de eindafrekening verrekend voor meerdere iPhones, iPads en Samsung Galaxy’s, maar kon niet bewijzen dat deze bedrijfsmiddelen bij de werknemer waren. Omdat een deugdelijke registratie ontbrak, moet dit bedrag van de eindafrekening worden verwijderd.