Werkgever moet 13.000 euro betalen aan vakantiedagen over slapend dienstverband

In dit artikel:

Een werknemer die sinds 16 april 2018 in dienst was, werd op 28 november 2022 arbeidsongeschikt en ontving vanaf 25 november 2024 een IVA-uitkering. Na een eerdere afwijzing omdat het UWV Duits recht van toepassing achtte, kreeg de werkgever in juli 2026 alsnog toestemming voor ontslag wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. De arbeidsovereenkomst eindigde op 1 oktober 2026.

De werknemer vorderde onder meer achterstallig loon, vakantiegeld, uitbetaling van vakantiedagen, een transitievergoeding en een billijke vergoeding. De kantonrechter oordeelt dat Nederlands recht van toepassing is. De werkgever had daarom over de periode van 1 mei 2023 tot 25 november 2024 70 procent van het maximumdagloon moeten doorbetalen. Omdat niet is bewezen dat binnen de onderneming een structurele regeling voor volledige loondoorbetaling bij ziekte bestond, geldt niet het volledige salaris. De werkgever moet hiervoor €89.270,56 bruto nabetalen.

Omdat tijdens het dienstverband nooit vakantiegeld was betaald, kent de rechter daarnaast €20.755,30 bruto toe. De transitievergoeding wordt vastgesteld op €21.828,12 bruto.

Ook moet de werkgever niet-genoten wettelijke vakantiedagen uitbetalen. Volgens de rechter loopt de opbouw van deze dagen door nadat de loondoorbetalingsplicht bij een slapend dienstverband is geëindigd. De werknemer bouwde in die periode echter geen dertig, maar twintig wettelijke vakantiedagen per jaar op. In totaal gaat het om 793,36 uur, met een waarde van €35.423,52 bruto. Over €22.325 daarvan is een wettelijke verhoging verschuldigd; voor de dagen die na het einde van de loondoorbetalingsplicht zijn opgebouwd, geldt die verhoging niet. De rechter laat de wettelijke vervaltermijn van zes maanden buiten toepassing omdat die volgens Europees recht onvoldoende bescherming biedt bij arbeidsongeschiktheid.

Ten slotte oordeelt de kantonrechter dat de werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door het loon niet tijdig te betalen. Dat heeft volgens de rechter bijgedragen aan de arbeidsongeschiktheid en het daaropvolgende ontslag. Daarom krijgt de werknemer een billijke vergoeding van €74.000 bruto.